سلام دوستان خوب و تمیز و مهربون*

* این پاورقی رو بالا ورقیش کردم : یک کوچولویی داریم که وقتی کوچولوتر از الآنش بود تو مهد کودک شعر یاد گرفته بود و می آمد در خانه شعر را قاطی می خواند. شعر مزبور این بود:

اینجا که مهدِ کودکه / پر از گل های کوچکه - بچه ها مثل گُلَند / خوب و تمیز و تُپُلَند - مربیانِ مهربون / دلسوز و خوب و خوش زبون - یاد می دهند به بچه ها / از همه چیز و همه جا

برگردانش در زبان کوچولوی ما این بود: (البته زبان زیبای کودکی را هم در نظر بیاورید لطفاً)

اینجا که مهدِ کودکه / پر از گـُــــــــــر ( گُرش را هم می کشید)

بچه ها مثل گُرَن / خوب و تمیز و تُپُرَن ( آدم یاد تو پُر می افته)

مربیا نِمهربون ("ن" مربیان را به "مهربون" وصل می کرد، یعنی فکر می کرد "نِمهربون" یک کلمه جداست ) مربیا نِمهربون / دلسوز و خوب و تمیز و تُپُرَن ( می گفتیم نه اینطوری نیست: دلسوز وُ...؟ می گفت: خوب وُ تمیز وُ خوش زبون )

یاد می دهن به بچه ها / ( اینجا را یادش می رفت می گفت:) همه چیز یاد می دن

وقتی اول این پست نوشتم دوستان خوب و تمیز و مهربون، یاد این شعر پارسا کوچولوی خودمان افتادم که به طرز زیبایی شعر می خواند. الآن برای خودش شیرین زبانی شده است که نگو و نپرس و دل من برایش به اندازه هسته سلول*تنگ...

* این هم یک بالاورقی دیگر:

امروز گویا روز بچه هاست، چه کنم، فی البداهه می نویسم و این قلم و این دست مرا به هر کجا بکشاند همراهی کرده و پا به پایش حرکت می کنم تا آنچه از دل بر می آید بنویسم و لاغیر. یک بار به دختر کوچولوی استادم گفتم: کیمیا دلم برات انقدر شده و با دست اشاره کردم و گفتم به اندازه یک نقطه (.). بعد گفتم: دیگه از این کوچکتر که پیدا نمیشه که. اگر اشتباه نکنم کلاس سوم یا چهارم دبستان بود. در جوابم گفت: چرا پیدا میشه. من دلم برات به اندازه هسته سلول شده ! از تعجب دقیقاً عین این شکلک شده بودم و آن روز چقدر سر این حرفش ما خندیدیم. بچه سوم دبستان هسته سلول چه می فهمه؟ 

به این می گویند استفاده عملی از مباحث درسی در زندگی. حتی می شود گفت: بهینه سازی مصرف سوخت. به هر حال اینهمه این بچه ها در مدرسه کالری می سوزانند نباید که بی خودی و الکی باشد که! باید چیزی برای زندگیشان یاد بگیرند خب!

موافقید؟

قرار بود درباره اینکه دستم اجازه زیاد نوشتن نمی دهد و نمی توانم از اتفاقاتی که در طی این مدت بعد از جایزه اسکار آقای اصغر فرهادی برایم افتاد بنویسم و نیز از اینکه چند روز بعدش فیلم « هوگو » به کارگردانی مارتین اسکوسیزی را که جوایز اسکار را به معنای واقعی کلمه درو کرد دیدیم و بسیااااااااااااار زیبا بود و این هم چند تا از عکس های این فیلم که از روی پرده برایتان گرفتم:

سلام

این پست غم انگیزترین روزهای مرا روایت می کند. اگر حال خوشی دارید لطفاً نخوانیدش که احوالتان پریشان نشود. بعداً نگویید: « این چه بود در این حال و هوای سال نو نوشتی و حالمان را گرفتی؟ »! از همین الآن اعلام می کنم که چیز شادی آوری در ادامه این سطور نهفته نیست. می توانید بعد از عید بخوانیدش. یک درد دل است، شاید اندکی خالی شوم و اندکی آرام بگیرم... اما فقط شاید!؟

نمی خواهم در این روزهای آغازین سال ناراحتتان کنم. اما از بی چارگی  و بد حادثه به اینجا آمده ام.

شب چهارشنبه سوری چند سالی بود که برای من با خاطرات آن عزیز از دست رفته ( مادربزرگم) توأم بود: وقتی مادر به کربلا رفتند تنها کسی که آن شب من و خواهرم را حمایت کرد که از تنهایی و دوری مادر در شب چهارشنبه سوری دق نکنیم، مادربزرگم بود... :"(

امشبِ من، اینجا، در این لحظه، به شکلی گذشت که می دانم باب میل او نبود. یادم نمی رود این سال های آخر که نزدیک ما بود، شب چهارشنبه سوری زنگ می زد که: « چرا چراغ ها را روشن نکرده اید؟ امشب به حساب اسراف نیست، همه جا را روشن کنید ». آخر می دانید: قدیمی ها معتقد بودند که باید با نور و روشنایی این شب را سپری کنید تا یمن خوبی داشته باشد.

خیلی تلاش کردم خودم را کنترل کنم که این اشک مجال دهد تا سمینار پنج شنبه را آماده کنم. خیلــــــــــــــی...

آخرش وقتی داشتم غذای فردا را آماده می کردم، یک دفعه یک چیزی بین من و دنیای بیرون حایل شد و آن هیچ نبود جز اشک که دیگر ناخواسته و رها از هر قید و بندی خودش را بر پهنای صورتم جاری کرد...

خدا نصیب نکند دچار حسرت شوید که بد دردی ست بی درمان!

آن هم وقتی که حسرت دیدن یا تنها یکبار دیدن یک عزیزی به دلت بماند و به دل او نیز. او برود و تو بمانی تا کی به او می پیوندی تا این حسرت از دلت کنده شود...

سخت است همه را بخندانی اما کسی نتواند تو را شاد کند چون حسرت به دل شده ای!

در این روزهای شادی که نمی دانم دل شما چقدر آفتابی ست و چقدر ابری و بارانی، برای همگیتان آرزومند سالی سرشار از نور و رحمت پروردگار هستم آن قدر که روزهایتان پر برکت تر از دیروزهایتان سپری شود و خداوند متعال از هر آنچه خیر و خوبی در عالم امکان نهفته است بر کامتان بچشاند!

آمین!

*در جستجوی زمان از دست رفته شاهکاری از مارسل پروست رمان نویس قرن 20 فرانسه است که خاطرات دوران کودکی اش را روایت می کند و ... من هم دچار این رمان شده ام این روزها...

ناگفته های جالب"جدایی نادر..." در نامه معادی به فرهادی: از دعوت وودی آلن تا تقاضای آنجلینا جولی

آن لحظه ای که تو از مردم یاد کردی، می دانستم میلیون ها نفر در کشورمان هم به ما زل زده اند و تو به پشتوانه عشق شان، به جای هر عزیز دیگرت از آنها یاد کردی؛ و راستش اصغر، آن بالا چه حالی داد ایرانی بودن.

قدر و منزلتی که تو برای این مردم قایلی، زمانی با آن نمایندگی کردن به درستی پیوند می خورد که حرف آن منتقد آمریکایی را به یاد بیاوریم؛ که در یادداشتی بر جدایی نادر از سیمین نوشته بود: «اگر می خواهید تهدیدی نثار این کشور کنید، بهتر است قبل از آن این فیلم را ببیند، تا بدانید با چه مردمانی روبه رویید، تا در تصمیم خود تجدید نظر کنید.»

اینکه یک فیلم بتواند چنین دستاوردی، چنین تاثیری داشته باشد، یعنی اینکه تو بارها بیشتر از آن جمله هایی که در ستایش مردمان دیارمان می گویی، دین خودت را به آنها ادا کرده ای.

حالا دیگر واقعا مهم نیست که فیلم در یکی از دو رشته «فیلم خارجی» و «فیلمنامه» که نامزد شده، جایزه آکادمی را بگیرد یا نه. مهم تر این است که این فیلم در طول این مدت به این مردم امید، اشتیاق و افتخار بخشید. برای همین امید، اشتیاق و افتخار است که می خواهم با صدایی صد بار بلندتر از آن فریادی که بعد از جایزه گرفتن ات در جشنواره برلین، در سالن برلیناله پالاس برآوردم، فریاد بزنم:

«اصغر؛ خیلی چاکریم! »

* این ترانه زنده یاد استاد محمد نوری کاملا منطبق با این پست هاست. بهتر از این دیگر نمی شود

سلام هم وطن،

صبح قشنگت بخیر!

خبرش را خوانده اید، من هم کمی با تأخیر آمدم، چون فرصت کافی نداشتم. وقتی قرار بود بخش  « شرح و فهم » کتاب پل ریکور را برای سمینار کلاسیم آماده کنم ، تنها در حد به طور زنده دیدن مراسم اسکار پای تلویزیون نشستم و دیگر تمام. تجربه دلنشینی ست مراسم اسکار را مستقیم از تلویزیون دنبال کنی و یک دفعه نام A Sepration را در بخش بهترین فیلم خارجی زبان بشنوی و یک فریادی بکشی که در تمام تاریخ زندگانیت به عنوان اولین جیغ اساسی ای که کشیده ای ثبت شود . راست می گویم به مؤنث بودنم نیست که! کلاً جیغو نیستم. یادش بخیر در ارشد یک هم اتاقی ای داشتم که سر هر چیزی جیغی می کشید که کل خوابگاه می لرزید ( این، یکی از آراء ادبی است به نام صنعت اغراق یا مبالغه که پررنگ بودن یک موضوع را می رساند). بله، من اما همیشه ترس از هزارپاهای معروف خوابگاه و بسیاری چیزهای دیگر را در درونم می ریختم و می ریزم و این خیلی بد است. وقتی در خلقت جنس زن یک جیغ هم گذاشته شده است ( البته شاید نه همه آنها!؟ )، پس حتماً حکمتی داشته است و خب باید از این موهبت الهی استفاده کرد، البته بجا و به موقع! نخندید، راست می گویم، اگر مانند من جیغ هایتان را می بلعیدید و بعداً دچار هزار مشکل بدتر از جمله یک هفته تب کردن و توهم و ... می شدید می فهمیدید که هر آنجا که وقت جیغ کشیدن است باید جیغ کشید، درست مثل عطسه که وقتی نمی خواهی صدای عطسه ات بلند شود، آن را قورتش می دهی کلی به بدن خودت ضربه می زنی. دلیلش خیلی پزشکی و تخصصی است و از حوصله این سطور و بنده خارج. دوستان علاقه مند، به مباحث زیست شناسی جانوری مراجعه نمایند لطفاً!

بگذریم...

بله، تازه من فقط می خواستم قسمت اصغر فرهادی را از تلویزیون ببینم اما از اولش مراسم را دنبال کردیم و واقعاً زیبا بود، خیلی ها روی سن گریه می کردند و وقتی گریه یکی از بازیگران زن سیاهپوست را دیدم که چقدر بی هیچ سیاستی و بی هیچ شیله و پیله ای دارد زندگی گذشته اش را تعریف می کند و از کسانی که او را به سمت سینما هدایت کرده بودند تشکر می کند و اشک می ریزد و می گوید:

Thank you (!?) to change my life

 واقعاً تحت تأثیر قرار گرفتم. آخر ما عادت نداریم اینقدر ساده و صمیمی صحبت کنیم و آنچه را که در دلمان است بر زبانمان جاری سازیم. چرا؟

شاید خیلی هایمان می ترسیم بعداً هزار و یک حرف پشت سرمان بزنند، شاید فکر کنند ندید بدید هستیم و هزاران شاید دیگر. مضحک است نه؟  نمونه دیگر همین فقره را زمانی شاهد بودم که رفتم با یکی از اساتیدم درباره انتخاب وی به عنوان استاد راهنما صحبت کنم...

می دانید چه عکس العملی نشان داد؟ من گفتم: « و اما درباره استاد راهنما... » و به او نگاه کردم و لبخند زدم و سکوت...

او نیز به من نگاه کرد، بعد با اشاره دست به سمت خودش به من گفت: « من؟ »

گفتم: « بله ».

خیلی ساده و راحت گفت: « وااااااااای! ممنونم از انتخاب من به عنوان استاد راهنما... » و طبق عادت همیشگی اش (اگر درست یادم مانده باشد) یک مشت آرامی به نشانه super بودن قضیه زد به میز و واقعاً از ته دل خوشحال شد. اما متأسفانه اگر در ایران یک استادی بخواهد اینگونه خوشحالی خودش را نشان دهد، خبر این خوشحالیش رسوایش می کند که: (مثلاً از این حرفها): "از بس کسی باهاش پایان نامه برنمی داره، بیچاره خوشحال شده که یکی حاضر شده ایشون استاد راهنماش بشه". این یکی از صدها نمونه حرف و حدیثی است که مثل روز برایم روشن است که پشت سر استاد مذکور زده خواهد شد حتی اگر ایشان یکی از برجسته ترین ها هم باشند. در همین فقره است که گفته اند: در دهان مردم را نمی توان بست! اااااای خواهر جان! برادر جان! چه بگویم که دلم پر است از این حرفها!

من هم از این شاخه به آن شاخه می پرم هااااااااا! ببخشید! الکلامُ یَجُرُّ الکلام یعنی همین دیگر. حرف حرف می آورد دیگر.

دوباره برمی گردم به جوایز اسکار.

داشتم می گفتم: خدا نصیبتان کند یک بار در زندگیتان این مراسم را زنده ببینید. لذتش چندین و چند برابر است بخصوص زمانی که منتظر شنیدن نام ایران زمین نیز باشی. من شروع کردم به فیلمبرداری از صحنه اعلام بهترین فیلم خارجی و همین طوری زمزمه می کردم: فرهادی، فرهادی...

تا نام فرهادی را شنیدیم بنده با تمام قوا فریاد شادی برآوردم ( منظورم همان جیغ بود اما نه از نوع بنفشش ). به اینجا که ختم نشد که: به هم خانه ای ام گفتم: « بیا این دوربین را بگیر من یک سجده شکر کنم... » و جالبیش این بود که همه اینها در فیلم ضبط شده و هر وقت دوباره فیلم خودگرفته را تماشا می کنم تمام آن لحظات جلوی چشمانم ظاهر می شوند . بعد هم دو ایرانی هم وطن همدیگر را در آغوش کشیدیم و در وجد درونی حاصل از شنیدن این خبر، همدیگر را سهیم کردیم.

غرض از گفتن همه اینها این بود که:

ایرانی هر کجای دنیا باشد، یک ایرانی است* و بر افتخارات مام میهن خود می بالد و با افتخار از آنها یاد می کند. من یکی حاضرم خدا از عمر همیشه مصرف کننده!!! من بردارد و بگذارد روی عمر کسانی چون فرهادی و فرهادی های دیگر که مفید تر و نام ایران سرفراز کننده تر هستند. می دانم: خدا با کمبود "عمر به این و آن دادن" مواجه نیست که بخواهد از عمر من بردارد. اما اگر در این فقره از خود من هم نظر خواهی کند یا می کرد بنده تمام و کمال عمرم را می بخشیدم تا بیشتر بمانند آنانی که آناتشان در خدمت به خلق خدا می گذرد و در همه حال می گویند: مَردُمَم...

اگر توانستید باز کنید این هم لینکش:

http://xa.yimg.com/kq/groups/4396371/1116739141/name/Facebook.mp4

در پناه حق باشید و پایدار و استوار...

* روی صحبتم تنها با آنانی ست که همیشه قرار است ایرانی بمانند و از نسل کوروش کبیر. نه آنها که عضو حزب باد هستند و هر کجا به نفعشان شد، ممکن است منکر هویت ایرانی شان نیز بشوند!

با سلام

این روزها دچار کسالتی هستم که حس و حال نوشتن را از من سلب کرده است و نمی دانم تا کجا و کی ادامه خواهد یافت!؟

درباره اش هم صحبت نمی کنم، چون نمی خواهم شما را هم ناراحت کنم.

بگذریم...

دیروز دوشنبه 21 فوریه 2012 روز خانواده (Family Day) در کانادا بود و تعطیل رسمی. دوستان همیشه مهربان و همدم من که از همان روزهای آغازین ورودم به کانادا کم کم با جمعشان آشنا و به جمعشان پیوستم، از هفته گذشته برنامه ناهار را برای دوشنبه طرح ریزی کرده بودند و کارها انجام شده بود و همه چیز مهیا. اما من بخاطر همین اوضاع روحی و ناخوش احوالیم نمی خواستم به آنها بپیوندم. باز اما آنها به اصرار و برای اینکه از چنین حال و هوای در خود فرورفته ای دربیایم مرا به ضیافت بردند و از حق نگذریم کمی تا قسمتی اندوه مرا نه برطرف که برای ساعاتی از بین برد.

کلاً این هفته ای که در آن هستیم یعنی هفته 20 فوریه* تا آخرش هفته مطالعه ( Reading Week ) است و هیچ کلاس درسی برگزار نمی شود و بچه های undergraduate یعنی همان لیسانس ها خیلی هایشان و شاید همه شان!؟ به شهرهای خودشان رفته اند و دانشگاه سوت و کور است. آنکه مانده و همچنان سنگر علم و دانش را حفظ کرده است، همین دانشجویان بین المللی هستند که امکان یک هفته مسافرت به کشورشان مهیا نیست و ناگزیر از ماندن هستند.

عرض خاص دیگری ندارم، غرض اندکی مرور تقویم کانادایی بود که به لطف خدا حاصل شد.

خدا حافظتان باد!

*چون اینجا نخستین روز هفته از دوشنبه آغاز می شود، وقتی می خواهند از هفته خاصی صحبت کنند مانند همین مثال بالایی مثلاً می گویند: هفته 20 فوریه که از دوشنبه 20 فوریه آغاز و تا یک شنبه 26 فوریه ادامه می یابد. مسلماً در جریان هستید که جمعه های ما شنبه و یک شنبه است