سلام. نویسنده این وبلاگ سعیش بر آن بوده است که تجربیات، اتفاقات و ماجراهای آموزنده و مفیدی را که در این مسیر تحصیل در خارج از کشور (کانادا) با آنها مواجه گشته است در اختیار خوانندگان عزیز قرار دهد. شاید مفید فایده واقع گردد. إن شاءالله... آمین!
 

Making MusiC


 
 
نویسنده : دانشجو
تاریخ : سه‌شنبه ٢٠ آبان ۱۳٩۳
نظرات

همانطور که عرض کردم روش استادم خاص بود و البته جدی و کوتاه نیا!

ایشان چون خودشان نیز تا مدتی در فرانسه تحصیل کرده بودند روش تحقیق آنها را به خوبی می شناختند و خودشان نیز به همان گونه عمل می کردند و از دانشجویان تحت راهنمایی شان نیز همان را انتظار داشتند. بنابراین، به جای اینکه از هر منبعی هر چیزی را عیناً نقل قول کنیم و ذکر مأخذ دهیم، از ما می خواستند که آن قسمت از متن کتاب نویسنده را که می خواهیم نقل قول کنیم در بیشتر مواقع به زبان ساده ی خودمان خلاصه کنیم و به جای نقل قول مستقیم آن حرف ها را به زبان خودمان بنویسیم و به این صورت ارجاع دهیم که "ن.ک" یعنی نگاه کنید به فلان منبع. این کار از کپی paste کردن همه ی کتاب ها جلوگیری می کرد و به پایان نامه رنگ و بوی کاری را می داد که خودت انجام داده بودی و بر سرش زحمت کشیده بودی. البته نه اینکه تمام نقل قول ها و ارجاعات را به این صورت بنویسید. نه خیر! گاهی هم بهتر بود عین جمله یا نوشته ی نویسنده بیاید و ارجاع مستقیم داده شود. بقیه ی دانشجویان استاد را نمی دانم!؟ اما ینده به شخصه سعی کردم توصیه های استادم را اجرا کنم و همین روش را در پایان نامه ام اعمال کردم و نتیجه ی این دستورالعمل ارزنده ی استاد راهنمایم روز دفاع از پایان نامه ام جواب داد لبخند :

پس از صحبت های استاد راهنمایم درباره ی پایان نامه ی بنده، استاد مشاورم که رییس دانشکده هم بودند و ذکر خیرشان نیز پیش از این رفته بود (ر.ج. مطلب "چطور آمدم کانادا" زمانی که ایشان همکاری کردند و مدارکم را داخل پاکت دانشگاه گذاشتند و مهر کردند برای ارسال به وسترن) درباره ی پایان نامه ام گفتند: « من وقتی این پایان نامه را خواندم تنها چیزی که دیدم روح ایشان (بنده) بود که در تک تک سطور این پایان نامه مشهود بود. معلوم است که ایشان واقعاً برای نگارش این رساله زحمت کشیده اند و هر چه نوشته اند کار خودشان است». متفکر و آنجا بود که من فهمیدم اینطوری هم نیست که کسی نفهمد کدام کار کپی از دیگران است کدام کار اصل! منظورم این است که مردم می فهمند. متفکر

این حکایت پایان نامه را به این دلیل عرض کردم که به اینجا برسم:

وقتی آمدم کانادا، تازه فهمیدم چقدر روش استادم این طرف آب جواب می دهد! و البته و صد البته غیر از این از دانشجو انتظار ندارند! و شاید در مخیّله شان نیز آن همه روش عجیب و غریبی که در کشور ما رواج دارد نمی گنجد! متفکر باور کنید! اینان از دانشجو انتظار دارند که کار کار خودش باشد. کپی paste دیگر چه صیغه ای ست؟! قهر و به همین خاطر است که قانون کپی رایت هم به شدّت و حدّت در این ممالک اجرا می شود. ناگفته نماند که ایران تا آنجا که من می دانم هنوز به قانون کپی رایت نپیوسته است و دلیل اینهمه کتاب اُفسِت شده هم که می بینیم همین است! :/ ناراحت

تازه بنده که آن روش تحقیق را آموخته بودم مثل همه ی هم دوره ای هایم و شاید هم نسل هایم متفکر به دلیل عدم تمرین کافی از دوران کودکی، در انشاء نویسی مشکلی حاد داشتم به طوریکه اصلاً نه فهمیدم تعطیلات کریسمس سال اول و دوم یعنی چه!؟ کلافهوقت تمام مناسبت های دیگری که در کانادا بود یعنی چه!؟ کلافهوقت تمام چرا؟ چون همه اش پای کامپیوترم بودم و داشتم به سختی جان کندن تلاش می کردم از دروس ترم نمره بگیرم! وقت تماماوهاسترس آن وقت هم کلاسی های خارجی من (کانادایی، فرانسوی، اسپانیایی، رومانیایی و حتی افریقایی) کَکشان هم نمی گزید که عزا بگیرند برای کارهای پایان ترم. ناراحت و چقدر تفاوت احساس می کردم بین خودم و آنان در این فقره! ناراحت  و چقدر سرخورده می شدم از این لحاظ! ناراحت  و چقدر حسرت می خوردم به تمام آنچه که در این فقره ی انشاء نویسی و ذهن دکارتی داشتن و از این صحبت ها از اوان کودکی بر من و هم سن و سال ها و در سطح کلان بر هم نسل هایم عارض شده بود... خیال باطل و چقدر حسرت کشیدن بد است... و چقدر حس بدی به آدم دست می دهد... ناراحتناراحتناراحت   

و از آنجا بود که آرزویی در دل من شکوفه زد که: ای کاش! می توانستم پس از اتمام تحصیلاتم بیایم و گوشه ای از این بار گرانی را که معلمانمان خیلی ارزان به دوش که نه، روی زمین کشیدند و لهش کردند تا اینگونه به مقصد برسد یا اصلاً نرسد!!! عصبانی به درستی به دوش می کشیدم. البته نه به درستی که ادعای "درستی" کردن خودش گزافه گویی است! بهتر است بگویم "شاید" به درستی! فقط این را می دانم که هر چه باشد آموزه های من خیلی خیلی بهتر از آنچه که به ما آموخته بودند خواهد بود. در این فقره شکی به دل راه نمی دهم. به هر حال، من نیز در چنین سیستمی آموزش دیده ام و به دلیل تجربه ی یک نوع سیستم آموزشی کاملاً متفاوت، به احتمال زیاد خواهم توانست کاستی های سیستم آموزشی خودمان را به خوبی لمس کنم. اما چه کنم که همیشه فقط گفته اند: آرزو بر جوانان عیب نیست. کسی نگفته است: آرزوی جوانان برآورده "نیز" می شود! خیال باطل

بحث انشاء نویسی و مشکلات پیش آمد کرده بر من و شاید خیلی های دیگر را همین جا به اتمام می رسانم. امیدوارم حق مطلبش ادا شده باشد! لبخند

 

در فرصتی دیگر، از زاویه ای دیگر مطلب "همه چیز در باب مسائل آموزشی" را ادامه خواهم داد... لبخندخیال باطل

 

حق یارتان! بای بای


برچسب‌ها: خاطرات, یک تجربه
 
 
سلام. نویسنده این وبلاگ سعیش بر آن بوده است که تجربیات، اتفاقات و ماجراهای آموزنده و مفیدی را که در این مسیر تحصیل در خارج از کشور (کانادا) با آنها مواجه گشته است در اختیار خوانندگان عزیز قرار دهد. شاید مفید فایده واقع گردد. إن شاءالله... آمین!

دانشجو