ماجراهای تحصیل در کانادا

ماجراهای من و انگلیسی (2)

دانشجو — Mon, 21 May 2012 19:09:38 GMT

سلام به همگی

طی این 8 ماه حضور بنده در کانادا! (می بینید؟: عمر گرانمایه

است هاااااااااااااا! مثل آب روان می گذرد نه رحمی نه مروتی،

هیچ چی ، هیچ چی! استفاده کردی، کردی، نه که، از

دستش دادی! خاطرم هست در یکی از پست های

اول این صفحه که می خواستم درباره قبله مان بنویسم 20 روز

بیشتر از اقامت من در کانادا نگذشته بود و من کلی متعجب

بودم که 20 روز است کانادا هستم، اکنون اینجا هستم و می

گویم 8 مااااااااااااااه!... 8 ماه کجا؟ 20 روز کجا؟)

بله عرض به خدمت شریفتان که طی این 8 ماه به هر طریقی

بود جان سالم از انگلیسی صحبت کردن به در بردم، اما اصل

مطلب هنوز به قوت خود باقیست و همین را بگویم که از

امتحانات جامع دکترایمان به آن اندازه نمی ترسم که از این

مدرک انگلیسی ای که باید به دپارتمان ارائه دهم طی این 4

سال، می ترسم . شبیه این بیچاره ای که از

استرس زیاد ناخن که هیچ به انگشتانش هم رحم نمی کند

شده ام. به قدری که می ترسم از این قضیه. فکر کنید خدای

ناکرده 4 سال اینجا انواع و اقسام فشار آلات روانی را تحمل

کنم، باز هم خدای ناکرده بعدش بگویند مدرک انگلیسی نیاوردی

پس تمام این مدت کأن لم یکن تلقی می شود آخر

وقتی صحبت از تافل و آیلتس می کنی دیگر بحث مکالمات

روزمره نیست که بگویم گلیم خود را از آب بیرون می کشم و

همین کافیست. دریایی ست ژرف که هرچه بیشتر بدانید درصد

قبولی تان نیز بالا می رود. به قدری این موضوع گوشه مهمی از

ذهن بنده را به خود مشغول کرده است که حد ندارد... و

خیلی شکلک های دیگر...

توکل به خدا، تا چه پیش آید...

اینها مقدمه ای بیش نبود. بحث اصلی همان ماجراهای من و

انگلیسی است که در ادامه به طور مفصل به شرح آن می

پردازم. گرچه ناگزیر از گفتن مقدمه ای دیگر هستم که جهت

اطلاعات عمومی دوستان خالی از فایده نخواهد بود.

در کانادا وقتی شما خانه ای را اجاره می کنید، می توانید خانه

مذکور را اجاره فرعی نیز بدهید. مثلاً ماها که 4 ماه تابستان ( از

می تا آخر آگوست) را حقوق نداریم و می بایست از جیب

بخوریم، اگر قصد مسافرت به دیار خود را داریم می توانیم خانه را

اجاره فرعی دهیم یا همان sublet در زبان انگلیسی و دست کم

کرایه اجاره خانه بدین صورت تأمین شود. البته بنده چون سفر

بسیار کوتاه یک ماهه به ایران خواهم داشت تنها می توانستم

برای این یک ماه خانه را sublet کنم اما مرجان، هم خانه ایم،

چون حدود دو ماه در ایران می ماند می توانست برای دو ماه

خانه را اجاره دهد. به همین منظور ما دو تا، یک آگهی sublet

تنظیم کردیم با ذکر شماره تلفن و آدرس ایمیل تا اگر کسی

شرایط ذکر شده در آگهی را دارا بود بیاید و خانه را ببیند. چند

قلم از شرایطی که ذکر شده بود جهت اطلاع دوستان و ارائه

توضیحاتی بیشتر در ادامه می آید:

VERY clean, tidy, quiet and modern

Steps to bus stop, short bus ride to UWO, 10, 10A & 10B about 8 min

Opposite Costco

None smoker, female please

No pets please

No party allowed in the building

Prices are negotiable

خب اینها چیزهایی بود که می بایست ذکر می شد، چون

تمیزی و نظافت خانه برایمان در درجه اول اهمیت قرار داشت و

اینکه کسی نباشد که حیوان به خانه بیاورد (No pets) یا

سیگاری باشد یا الخ.

البته این هم که طرف اگر خارجی بود bf نداشته باشد هم مهم

بود اما نمی شد این یک قلم را در آگهی نوشت چون خیلی ها

در همان اولین نگاه رم می کردند و نمی آمدند. اما قرار بود

وقتی کسی آمد این موضوع هم مطرح شود.

البته مشکل اینجا بود که ما دیر اقدام کردیم. آخر هم من درگیر

کارهای پایان ترم بودم هم مرجان و نتوانستیم آگهی را زودتر

تنظیم کنیم. به هر حال، آن زمان که تمام ایستگاه های اتوبوس

و اماکن عمومی پر از آگهی rent و sublet بود، ما کار داشتیم و

وقتی همه جابجا شدند و مکانی برای زندگی پیدا کردند تازه ما

سرمان خلوت شد و دست به کار شدیم...!

امیدی هم نبود که کسی پیدا شود، چون می دانستیم که دیر

اقدام کردیم. آقا! شانس آوردیم یک خانمی زنگ زد و گفت:

می خواهم بیایم و خانه را ببینم. وقتی آمد هم اتاق مرا نشانش

دادیم هم بخش مرجان را. البته کرایه اتاق من بالا بود و باز

احتمال گیرآمدن مشتری به مراتب کمتر. اما مرجان کار خوبی

که کرد و برای من تجربه شد این بود که مبلغ کرایه را پایین تر از

آن چیزی زد که خودش عهده دار پرداختش است! اما من همان

450$ در ماه را که خودم می پردازم زدم و این 100$ از کرایه

قسمت مرجان بیشتر بود. 100$ هم 100$ است دیگر. تا اینجا

مطلب را داشته باشید تا من داخل پرانتز یک مطلب دیگری را در

همین زمینه عرض کنم و برگردیم سر این موضوع. ببخشید

هااااا، اگر نگویم فراموشم می شود و گرچه موضوعی است که

حتی فرصت های بیشتری می طلبد تا درباره اش صحبت کنیم،

اما پیش درآمدش را نقداً از نظر بگذرانید تا بعد... ممنون!

(همیشه در چنین مواقعی که نیازمند تقدیم یک گل به

خوانندگان محترم هستم، می روم از بخش شکلک ها یک گل

تقدیمتان کنم و می بینم نیست. اما باز یادم می رود و دفعه

بعد دوباره می روم برایتان گل بگذارم و الخ... این قصه سر دراز

دارد آآآآآآآآآآقـــــــــــــــا . شما گل را از نظرتان بگذرانید لطفاً.

الأعمالُ بِالنّیات. نیت مهم است من هم قصدم تشکر بود حالا امکانات پرشین بلاگ کم است تقصیر من نیست که!

هست؟ ).

و اما موضوع داخل پرانتزی:

(این کانادایی ها خیلی حساب جیبشان را دارند. در ایران

متأسفانه بخاطر چشم و هم چشمی هایی که رایج شده است

و چقدر بنده در عذابم از این قضیه، وقتی یک کالا را از حراجی

با قیمت مناسب و معقول تر بخری تمام شخصیت و حیثیت

خودت و خانواده ات را به باد می دهی. مثال تهران را می زنم

که قضیه برای همه ملموس باشد. یکی می رود از کوچه برلن از

کوچه پس کوچه های توپخونه یا آن طرف ها یک لباس

بسیاااااااااار شیک مجلسی می خرد با مثلاً 50 هزار تومان.

همان لباس با همان جنس و طرح در روزولت یا تجریش به قیمت

300هزار تومان فروخته می شود. می گویم همان لباس

هاااااااااا! توجه کنید: همان لباس! خب بنده خدایی که توانسته

اقتصاد خانواده را مدیریت کند و 250 هزار تومان بی زبان را به

جیب آنانی که کرایه محل مغازه را بر روی تک تک اجناس می

کشند نریزد، درواقع بسیار فقیر و تهیدست و کنس و صفاتی

اینچنینی را در قلوب دیگران به خود نسبت داده است بی آنکه

خود از آن آگاه باشد. نمونه هایش در شهرهای مختلف و

بخصوص کلان شهرها فراوان است و شما می بایست جهت

حفظ آبروی خود و خانواده دست کم نگویید که از کجا خریده اید،

چون هم ارزش آن کالا به طور تصاعدی سقوط می کند هم

شخصیت و اعتبار خودتان. مگر می شود جنس خوب غیر از

پاساژ اسکان و مغازه های ولی عصر بالا و یک سری از این

جاهای لوس در تبریز پیدا کرد؟ یا مگر می شود جنس خوبی

غیر از چهارباغ بالا و خیابان توحید و خاقانی اصفهان گیر آورد؟

اصلاً امکان پذیر نیست. رفتی از چهارباغ پایین از نزدیک دروازه

تهرانِ اصفهان خرید کردی؟؟؟ پس فاتحه خودت و اهل و عیالت

خوانده شده است... {تمام اینها دور از حضور خانواده ها و فک و

فامیل های با مرامی که یک جو بیشتر فرهنگ و تمدن در

بطنشان یافت می شود! بعدا نگویید تعمیم دادم هاااااااا!

حواسم هست که حساب خانواده ها و انسان های بزرگوار و

شریف را جدا کنم}.

به قدری دلم پر است از این حرفها که حد و حساب ندارد!

ببخشید سر شما را نیز درد آوردم. هدف این است که

چشمهایمان را بشوییم و یک جور دیگر ببینیم. خوشبختانه

خوانندگان این وبلاگ تا آنجا که بنده عده ای را می شناسم

شامل کسانی می شوند که خودشان نمی توانند این اعمال را

برتابند و در کمال تأسف آنکه باید بنشیند و اینها را بخواند و این

مطالب تلنگری به روح خفته اش باشد همچنان خفته است و در

عالم و در حصار خودش فکر می کند دنیا همین است زندگی

یعنی همین ها و دیگر هیچ!

الغرض: همه آنچه که عرض شد در فرهنگ کانادایی جماعت بی

معنی و پوچ و مضحک است. اصلاً یعنی چه این حرفها؟ برره

بالا، پایین، قیمت بالا، پایین؟ یعنی چه این حرفها؟ و این است

تفاوت جهان اول و سوم!

جهان اولی ها حساب جیبشان را دارند و وقتی می بینند فلان

جنس، فلان مغازه، فلان وسیله ارزانتر است و در sale، بی درنگ

جنس موردنیازشان را می خرند و با آرامش از آن لذت می برند و

براحتی به دیگران هم می گویند که این را از حراجی

خریده ام. وقتی هم می گویم حراجی، یعنی حراجی هااااااااااا!

معنی حراجی را بنده به شخصه اینجا متوجه شدم. تابحال هر

آنچه که با نام حراجی در ایران به خوردمان داده اند، مغلطه ای

بیش نبوده. باور بفرمایید اغراقی در کار نیست. سعی می کنم

حراجی یا همان sale را برایتان بشکافم:

فرض کنید کالایی 300 دلار بوده است و خب طبیعتاً این مبلغ

گران محسوب می شود. اینجا اوضاع به این صورت است که در

بازه های زمانی مختلفی این کالای 300 دلاری را حراج می

کنند. یکبار می شود 220$، حراجی دوم در بازه زمانی بعدتر

می شود 145$ و همین طور می رود پایین و نهایتاً final sale

اش می شود مثلا چیزی حدود 45$. فکر کنیــــــــــــــــــــد...

ببخشید هاااااا، مگر یک کانادایی عقلش پاره سنگ برداشته که

برود 300$ بدهد به این کالا؟ صبر می کند تا قیمت ها بشکند.

درواقع، در حراجی به معنای واقعی سودی برای فروشنده

متصور نیست. اما چون نمی خواهد جنس روی دستش باد کند،

قیمت را می شکند. درواقع آنها (فروشگاه های بزرگ) سودشان

را در اولین روزهای ورود جنس به بازار کرده اند و حالا یک

جنس هم با نازل ترین قیمت فروخته شود طور خاصی نمی

شود. مطلب دیگر اینکه رفاه حال مردم بسیار مهم است و در

تمام طول سال به مناسبت های مختلف شما می توانید

حراجی های خیلی خاص تری را هم ببینید. بحثش به قدری

مفصل است که اصلاً نمی دانم از کجا شروع کنم بهتر است.

بماند برای فرصتی دیگر... در ... در یک یا دو برهه از سال،

فروشگاه Beneton که مثلاً مارک است در یکی از شهرها

حراجی می زند به طوریکه صف طویلی در خیابان شکل می

گیرد که چه؟ که Beneton حراجی زده بالای 70%. خب قیمت

ها در چه سطحی است؟ شما یک کفش یا لباس زیر 200 هزار

تومان در حراجی بالای 70% که از نظر بنده دروغی بیش نیست

نمی توانید پیدا کنید. عجیب آنکه مردم هم با حرص و ولع

ساعت ها در خیابان در صف می ایستند که نوبتشان بشود

بروند داخل مغازه که یک جنسی را بخرند و بیایند بیرون!!!!

در این فقره قیافه من چیزی بیشتر و کمتر از این شکلک ها

نمی تواند باشد.

ای امان از این مردم!

شما را نمی دانم اما همه اینها برای حقیر پوچ است و بی

معنی. نه اینکه اکنون که اینجا آمده باشم اینگونه باشد

هاااااااااااااا، نه خیر. هیچگاه خودم را آلوده اینگونه مسائل نکرده

ام و از این بابت پیش وجدانم نیز خیالم راحت است و سرم بلند

و سربلند. )

برگردیم سر بحث آن خانمی که آمد خانه را برای sublet ببیند.

بله خانم مذکور که استاد دانشگاه بود در کلمبیا و دو سالی بود

که در کانادا مقیم بودند و permanent resident شده بودند،

یعنی اقامت گرفته بودند، پس از دیدن دو گزینه انتخابی یعنی

اتاق بنده و مرجان، همان ارزانتر را ترجیح داد و قرار شد

وسایلش را بیاورد و پس از عزیمت مرجان به ایران، بشود هم

خانه ای ما...

از روز شنبه 19 می یعنی دو روز پیش این خانم رحل اقامت در

اینجا فکنده و شده عضوی از این خانه. بله می توانید حدس

بزنید که ماجراهای من و انگلیسی از اینجا به بعد در این بازه

زمانی کلید خورده است چه کلید خوردنی...

این داستان ادامه دارد...

ادامه طبیعت بهاری وسترن

دانشجو — Sat, 12 May 2012 17:10:50 GMT

این هم درختان رنگارنگی که وصفشان در پاسخ به نظر آقای

امین آمده بود. شکوفه های یاسی را مشاهده می فرمایید؟

تمام دانشگاه این رنگی شده بود...

این هم یکی دیگرش از دور و از نزدیک:

این هم University Gate یا همان در اصلی دانشگاه. همان طور

که در تصویر پایین مشاهده می فرمایید در اصلی یا به عبارتی

دورازه اصلی دانشگاه حصار ندارد فقط دو تا ستون دارد که همه

می توانند براحتی وارد شوند حتی روزهای تعطیل. در تصویر

ذیل، بنده داخل دانشگاه هستم و دقیقاً همان روزی بود که رفته

بودم بانک و ماجرای آن روز را برایتان تعریف کرده بودم.

نکته قابل توجه در وسترن و شاید دیگر دانشگاه های

کانادایی!؟ این است که در بسته و تعطیلی و دانشجو وارد

نشود امروز کنکور است و امروز امتحان است و روز جمعه است

و تعطیل است و نگهبان نگذارد و ورود ممنوع حتی اگر کار

واجبی داشتی و با استادت قرار داری اما ساعت 8 شب به بعد

است و نمی توانی بروی طبقه بالا و الخ* نداریم.

شما می توانید شب تا پاسی از شب گذشته یا همه شب تا

صبح تا هر موقع که دلتان بخواهد و کار داشته باشید در دانشگاه

بمانید بی آنکه کسی سؤال و جواب کند و بازخواست شوید.

نهایتش این است که هر دانشکده رمز ورود یا دستگاه کارت

خوان دارد که روزهای تعطیل (شنبه ها و یک شنبه ها) که

دانشگاه تعطیل است و در ورودی ساختمان ها بسته،

دانشجویان بتوانند برای انجام کارهای خودشان از طریق رمزی

که دپارتمان به آنها داده یا از طریق کارت دانشجویی شان که

دستگاه کارت خوان آنها را شناسایی می کند و در باز می شود،

وارد ساختمان شوند.

این هم یکی از خیابان های اطراف و خودنمایی درختانی که به

میهمانی بهار دعوت شده و زیباترین لباس های طبیعت را

بر تن کرده بودند

الآن هر چه فکر می کنم اینجا کجاست یادم نمی آید

اینها هم عکس حیاط پشتی دانشکده ما که در پست های

خیلی گذشته درباره اش صحبت کرده بودم که حتی آرم وسترن

هم مناره یا برج دانشکده ما بود و تغییرش دادند و هنوز هم آرم

جدید نچسب و زشت است حتی از نظر عده ای از اساتید

اول عکس های مناره را از زوایای مختلف می گذارم که به قول

سرکار خانم فاطمه خانم، دورنمایی از وسترن داشته باشید.

البته فکر نکنم زیاد سر درآورید چون معماری ساختمان ما که

قدیم ترین ساختمان وسترن است خیلی خاص است و بنده

خودم هم هنوز در ابهامات معماری این ساختمان گم می شوم.

چون همیشه هنگام سوار شدن به آسانسور مشکل داشتم

و همه آسانسورهای دانشکده که به طبقه سوم می رفتند در

یک مکان واحد فرود نمی آمدند و مجبور می شدم دوباره بیایم

مقصد اول تا از یک جای دیگر مسیرم را ادامه دهم

1- پاییز

2- زمستان

3- بهار

4- بهار از زاویه نزدیکتر (ضد نور شد چون دقیقاً روبروی منبع نور

یعنی خورشید قرار داشتم) {دیروز}

5- بهار از حیاط پشتی {دیروز}

تصویر پایین مسیری است که در تصویر 1 {پاییز} دیدید از زاویه

برعکس. یعنی بنده پشت به برج دانشکده و رو به خیابان

ایستاده ام. جای همگی دوستان خالی بود از نوع شدیدش.

و اما آلودگی هوا... {یعنی چه این عبارت؟}

درختی که کنار دانشکده هست و دو عکس پاییزی و بهاریش را

در زیر خواهید دید:

1- پاییز

2- بهار {دیروز}

بنده عااااااشق این درختم... جناب آقای امین آقا! به

قدری قضیه ترمودینامیکی است که حد ندارد.

فرصت نکرده ام بروم و در کنارش بیارامم، اما در اولین فرصت

ممکن به نیابت از دوستان نیز این کار انجام خواهد شد...

حیاط پشتی دانشکده که دیروز پس از کلی قیل و قال مدرسه

که حالم را گرفت، رفتم حیاط پشتی و این عکس های پایین را

شکار کردم

حسن ختام این پست با سنجاب کوچولوی خوب و تمیز و

مهربون کانادایی که اجازه نداد از چهره اش عکس بگیرم. به

خودشون رفته، زیاد اهل عکس گرفتن نیستند.

* موارد فوق تک تکشان برای بنده پیش آمد کرده و به عینه

شاهد مشکلات عدیده دانشجویان و خودم با نگهبانان دانشکده

ها و در اصلی دانشگاه، بخصوص در دوران ارشد بودم. برای مثال،

در مجتمع دانشگاهی ای که بنده کارشناسی ارشدم را در آنجا

سپری کردم، دانشکده ما نزدیک تر به در اصلی بود و آن بالا بالا ها،

پایین کوه (عجب پارادوکسی شد این! خودم هم هنگام ویرایش

متوجهش شدم)، خوابگاهمان و کوی اساتید و فروشگاه و میوه

فروشی؛ حالا فرض کنید یک روز 5 شنبه یا جمعه ای آن پایین

در دانشکده زبان های خارجی آزمون کنکور برگزار می شد، می

آمدند درهای بالا را هم می بستند و ما بینواها و فلک زدگان

روزگار که آخر هفته ها می رفتیم خرید، وقتی به محوطه کوی

اساتید می رسیدیم می دیدیم تمام درها را مهر و موم کرده اند

و قفل های آهنی بزرگی به همه جا کوبیده اند که مبادا کسی

وارد شود!!!!

عقل که در تن نباشد، جان در عذاب است دیگر، کاری نمی

شود کرد!

عکس (طبیعت وسترن)

دانشجو — Thu, 10 May 2012 18:02:40 GMT

سلام اما بااااااااااااور کنید وقت ندارم.

چند تا عکس می گذارم جهت تغییر حال و هوای خوانندگان

محترم.

طبیعت بهاری وسترن:

تصویر بالا را دقت بفرمایید! روی درختی که سمت راست تصویر

است، برچسبی وجود دارد که مشخصات درخت بر روی آن درج

شده است. ناگفته نماند که شاید بتوانم به جرأت بگویم که

تمامی درختان وسترن برچسبی دارند که نام درخت و سایر

مشخصات بر روی آنها درج شده است و بنده به شخصه درختی

ندیده ام که اطلاعاتش را ننوشته باشند.

این برگ پایین را همین دیروز دیدم. در لابلای اینهمه شادابی و

طراوت این تنها برگی بود که در برابر بادهای موسمی شدید این

سرزمین مقاومت کرده و تا اکنون از پای نفتاده است.

او* را بخاطر اینهمه اراده و استواری اش تحسین کردم و حین

نوشتن این سطور تنها این مطالب در ذهنم مرور شد که با شما

به اشتراکش می گذارم:

برگ درختان سبز در نظر هوشیار

هر ورقش دفتریست معرفت کردگار

این روزها به دلیل خستگی شدید ناشی از 8 ماه کار بی وقفه

که قبلاً وصفش آمد، حس خوبی ندارم در کل، و افکار پریشان

خیلی به سراغم می آید

شاید باید این برگ را می دیدم و عبرت می گرفتم که زود میدان

را خالی نکنم و جا نزنم.

به هر حال دیدار خوبی بود و دلم نیامد خاطره اش جاودانه نگردد.

به قدری این تک برگ نماد مقاومت را دوست داشتم که تصمیم

دارم هر روز سری به او بزنم تا اندکی باهم به گفت و گو

بنشینیم... اما ای کاش، چشم و گوش دلم باز بود که داستان

زندگیش را از زبان خودش می شنیدم

تصویر پایین یکی از درختان عجیب حیاط پشتی دانشکده ما را

نشان می دهد که ریشه هایش نیز به اندازه شاخه های یک

درخت تنومند رشد کرده و از زمین بیرون آمده است. عکس های

این درخت را در تاریخ 23 مارس گرفته ام یعنی سه روز پس از

نوروز ما. عکس ها از زوایای مختلف گرفته شده است.

فقط به نظاره بنشینید خلقت خدا را...

احساس می کردم ریشه حرف هایی در دلشان هست که آمده

اند به آدمیزادگان بگویند.

حقایقی شیرین یا تلخ از آن سوی خاک، شاید از آن دنیا!؟

و این هم شاخه هایش. تو گویی درخت را نیزه باران کرده اند:

* اینکه برای توصیف تک برگ مذکور از ضمیر "او" به جای "آن" استفاده نمودم بی دلیل نبود:

مقاومت و ایستادگی آن برگ به قدری مرا شگفت زده کرده بود که احساس کردم خیلی شخصیت بزرگی دارد و نتوانستم در وصف او، به نباتش تشبیه کنم. یک اصطلاحی داریم در صنایع ادبی به نام personnification یعنی شخصیت دادن به چیزی غیر انسانی. ببینید یک برگ به چه مقامی می رسد که صفات والای انسانی را نیز می توان در وصفش بکار برد!!! حکایت این تک برگ و توصیفات من نیز جز این نبود.

من آنچه شرط بلاغ است با تو می گویم (با اندکی اضافات)

دانشجو — Sun, 06 May 2012 21:49:47 GMT

سلام دوستان خوب و تمیز و مهربون من،

روال این وبلاگ این است که اگر بحثی ناقص مطرح شد چه به

دلیل اطلاعات ناقص بنده، چه به هر دلیل دیگری، و یکی از

خوانندگان محترم آن را گوشزد کردند، در صورت امکان به نام

گوینده و گوشزد کننده اش در متن وبلاگ قرار داده شود، تا یک

محیط تبادل افکار و آراء سالم و مؤثری را در این مکان داشته

باشیم و همگان از آن بهره مند گردیم. چون خیلی ها نظرات را

نمی خوانند و بحث را همین طوری ناتمام دریافت می دارند، که

البته به نظر حقیر بهتر است نظرات نیز در مراجعه به هر وبلاگی

خوانده شود (البته برخی نظرات از جمله تبلیغات بازگانی و

بازاریابی و ... نیازی به خواندن ندارد هااااااا) . اینجا هم

مخاطب خاص دارد و نظرات زیبا و ارزنده ای نوشته می شود که

بنده به شخصه از خواندنشان حظّ وافی و کافی می برم.

امیدوارم برای دیگر رهگذران نیز همین گونه باشد.

این سطور مقدمه ای کوتاه بود بر پست قبلی با عنوان "روحیه

مازوخیستی حاکم بر بیشتر جوانان این قوم".

چند نفر از دوستان توضیحاتی بر نوشته مزبور افزوده بودند که

بهتر دیدم در متن وبلاگ نیز بیاید. البته توصیه بنده اینست که

اول پست مذکور خوانده شود بعد این، تا زنجیره کلام از دستتان

درنرود و بدانید از کجا به کجا رسیدیم و چه شد و چرا اینگونه

شد.

بخشی از نظر جناب آقای رادمان این بود که:

[...]. خوبی ها و زشتی ها در میان همه ی اقوام و ملت ها

وجود دارد. اگرچه فکر می کنم بسیاری از مردم کانادا با این گونه

رفتار موافق نیستند.*

بنده هم سؤالی از ایشان پرسیده ام* که منتظر شنیدن

پاسخشان در بخش نظرات هستیم...

آقای امین آقا هم مورد خاصی را که بنده حین نوشتن این سطور

به ذهنم خطور نکرده بود به زیبایی گوشزد کرده بودند* که در

ادامه می آید:

در مورد اول** شدیدا درد کشیده ام!

در مورد دوم** هم واقعا هنوز فلسفه این کار را نفهمیدم. اگه

قرار به داشتن همیشگی یک طرح روی بدن است که خب،

آمدیم فردا روزی این طرح از مد افتاد، تکلیف چیست؟! آیا واقعا

می شود یک طرح را مثل یک لباس برای همیشه در بدن

داشت!؟ با عقل جور در نمی آید. اگر خسته شدی، چه؟ اگر

تکراری شد، چه؟! اگر همسرت از دیدنش خوف کرد، چه؟! اگر و

اگر و اگر...

و نکته آخر: خدایی که آنقدر باهوش است و زیبا می آفریند و

خلقتش هیچ کم و کاستی نداشته، اگر لازم می دانست بدن

های هر کداممان را از نقش و نگارها می زد، به بهترین شکل!!!

فاطمه خانم هم کاملاً بجا و مناسب، به بعد ایرانی قضیه اشاره

کرده و نوشته اند:

دردی را که شما اونجا میکشید من اینجا از دست هموطنان

عزیز میکشم. بینی هایی که الکی جراحی میشه، ساکشن

ها، پوستهایی که یه کم پیر شده و حالا باید به مدد تیغ جراحی

جوان بشه و ... اگر بدونید چه زجری میکشم! متأسفانه دور و

بریهای ما [...]*** باهم مسابقه دارند. یکی دماغ عمل میکنه

اون یکی پوست میکشه اون یکی روی بازوش تاتو میکنه این

یکی تاتوی ابروش را لیزر میکنه و نو نوا میکنه خلاصه که خیلی

دلم پر بود. دست گذاشتی روی دل من!! والّا بخدا اینها همه

کفاره داره مگه میشه هر کاری دلمان خواست با بدنمان بکنیم

این بدن امانته بابا امانت ...

کسی را یارای مقاوت در برابر حق و حقیقت هست آیا؟!

از همه دوستان نظر دهنده که همکاری کردند جوانب این آفتی

را که مثل خوره افتاده به جان مردم، بررسی کنیم، سپاسگزارم).

* رک. بخش "نظر شما" مربوط به پست مذکور.

** مورد اول که در متن آمده بود مربوط به حلقه آویز کردن بخش هایی از بدن از جمله بالای پلک و لب ها و لاله گوش و الخ می باشد. مورد دوم حاکی از خالکوبی و طراحی نقوش و اشکال عجیب و غریب بر روی دست و پا و ... است.

*** یکی از روش های ارجاع داخل متن این است که اگر بخواهید بخشی از کلام شخص دیگر را که نقل قولش می کنید، نیاورید می بایست بجای بخش حذف شده آکولاد یعنی این علامت [ ] را بنویسید با سه نقطه در وسط یعنی این: [...] بعد ادامه کلام شخص مذکور. نخندید! خب چه کنم؟ از بس که اینجا کارهای پایان ترممان در حد یک مقاله بود و می بایست قوانین مقاله نویسی را در آنها رعایت می کردیم که اخلاق علمی ام بالا رفته**** و نمی توانم هنگام نقل قول از کسی موارد مذکور را رعایت نکنم. می دانید: اگر رعایت نکنم شب عذاب وجدان درد می گیرم. اینقدر هم نخندید لطفاً!جدی می گویم.

**** از اولش هم بالا بود، جمله بالا را محض مزاح عرض کردم.

روحیه مازوخیستی حاکم بر بیشتر جوانان این قوم

دانشجو — Sun, 06 May 2012 13:06:18 GMT

سلام

این را شنیدید؟ : آقا چه حکمتی هست که روزهای عادی باید با

کفگیر از رخت خواب بیارنمون بیرون، بعد، روز های تعطیل عین

جغد بی خوابی می گیردمون؟

حکایت من است دقیقاً و تمام و کمال!

هفته پیش پنج شنبه، به لطف خدا کار دوم هم را تمام کردم و

تحویل دادم و من ماندم و Bibligraphie امتحانات سال آینده.

بحثش خارج از حوصله من و شما و این دست و این صفحه

است. درد سرتان نمی دهم

خب، راستش از اوایل سپتامبر که بنده آمدم تا به همین 5 شنبه

ای که گذشت، 5 شنبه 14 اردیبهشت 1391 و مصادف با 3 می

2012، بنده نفس نکشیدم. جدی می گویم هاااااااااا:

نفس نکشیدم.

9 ژانویه 2012 آخرین مهلت تحویل دومین کار ترم گذشته و نیز

آغاز ترم جدید بود و عرض به خدمت شریفتان که بنده همان روز

کار را تحویل دادم و درس ها هم آغاز شد و روز از نو و روزی از

نو...

من نه درست و حسابی فهمیدم کریسمس یعنی چه، نه از

حراج های استثنایی همه چیز و همه جوره پایان سال 2011

بهره ای بردم، نه خودم این وسط یکی دو روز استراحت کردم

که شاداب و سرحال ترم جدید را شروع کرده باشم.

اما این ترم با خودم گفتم: این کار آخری را هم تحویل بدهم، قبل

از شروع یک برنامه جدید که اجباری هم هست البته، بهتر است

پس از 8 ماه کار نفس گیر، یک استراحت دو روزه ای به

خودم بدهم تا کمی تجدید قوا شود. خب کم خوابی های زیادی

هم داشتم در این مدت، گفتم این هم اندکی جبران شود خوب

است. بالاخره بابا! آدم هستم دیگر، آن هم از جنس لطیفش ،

آهن که نیستم که! انسان ظرفیت دارد خب، یک دفعه ممکن بود

آمپرم برود بالا و یک جوری بیاید پایین که سالیان سال به خودم

نیامده باشم! نباید می گذاشتم کار به آنجاهای باریک برسد.

اما بحث همان است که بالا عرض شد خدمتتان: نه به آن

روزهایی که کلاس داشتم و با کلی ناراحتی از خواب شیرین

بامداد رحیل بیدار می شدم نه به این روزهایی که خیر سرم

می خواهم استراحت کنم و عین جغد مذکور از ساعت 6 و 7

صبح قبل از اینکه ساعت بیدارم کند پا می شوم و می نشینم.

اصلاً منظورم چیست؟ که چه؟ شما فهمیدید من هم

فهمیدم. فکر می کنم دچار قوانین مورفی شده ام. همان

هایی که یک زمانی خیلی برایمان ایمیل می شد که "قوانینی

که نیوتن از قلم انداخت"، بعدتر ها به اسم قوانین مورفی که این

آقای ادوارد مورفی مهندس نیروی هوایی و محقق «تئوری هرج

و مرج» بوده است و شاید هنوز است!؟، مشهور شد. مثلاً

یکی از آنها قانون صف است به این صورت که: اگر در صف

شلوغی باشید و حوصله صبر کردن نداشته باشید، به محض

خروج شما از آن صف، صف به سرعت برق و باد پیش خواهد

رفت

یا این قانون: وسایل نقلیه اعم از اتوبوس، قطار، هواپیما و...

همیشه دیرتر از موعد حرکت می کنند مگر آن که شما دیر

برسید. در این صورت درست سر وقت رفته اند! من یکی این

یکی را هم به طرز وحشتناکی تجربه کرده ام و احتمالاً شما ها

نیز.

البته در آن لحظه آن اتفاق مورفی اصلاً خنده دار نیست هاااااااااا!

این هم عکس امروز صبح که از ساعت 6 صبح عَلَی الطّلوع عین

جغذ مذکور بیدار شدم و نشستم سر این بی زبان که برای

شما یادداشت بگذارم:

(چقدر زیبا بود این صحنه اما نمی دانم چقدر عکس می تواند آن حس زنده تجربه شده اش را به شما ها انتقال بدهد!؟)

و اما موضوع بحث امروز:

قرار شده بود از معایب این کشور هم بگویم خب، می خواهم

کم کم این بحث را باز کنم...

یکی از چیزهایی که بنده در مواجهه با کانادایی ها مشاهده

نمودم و می نمایم و بی شک خواهم نمود (زمان های مختلف

فعل ها را می شود در این فقره صرف کرد، حتی اینگونه که به

نظر می رسد ماضی بعید را هم می شود استفاده کرد برای

آنانی که قبل از ما این معضل را مشاهده نموده بودند)،

روحیه مازوخیستیِ (خودآزاری) بیشتر مردم و بخصوص جوانان

این مملکت است. البته فکر می کنم نه تنها در کانادا که در دیگر

نقاط جهان نیز این قضیه رواج داشته باشد که ناگفته نماند واقعاً

جای تأسف دارد

روزهای اول شوکه می شدم که چرا با خودشان اینگونه رفتار

می کنند، اما اندک زمانی بعدتر پی بردم که یک حس

مازوخیستی در درون اینان نهفته است و إلّا یک انسان سالم از

لحاظ روحی نباید به چنین اعمالی دست یازد

قضیه از این قرار است که:

بیشتر جوانان اینجا اعمال بسیار خشن و وحشیانه ای را به

اسم مُد بر جسم خود تحمیل می کنند که از دیدنشان متأثر می

شوید و غمگین

برای مثال: از بالای پلک (منطقه زیر ابرو) که پوستی آنچنان

لطیف دارد، گرفته تا لب پایین و لب بالا و گیجگاه و قسمت های

بالایی لاله گوش، همه یا بعضی از نواحی مذکور را سوراخ می

کنند و مثل گوشواره از آن حلقه ای می آویزند یا به معنای

واقعی کلمه آن بخش از صورت را حلقه آویز می کنند (دنبال

شکلک وحشتناک بودم که پیدایش نکردم، همانی که دو

دستش را جلوی صورتش می گیرد، اما منظورم همان بود).

نمی دانم اسمش چه می شود: پلکواره، لب واره، لاله گوش

واره یا چه!؟ اما بحث این است که اینها مناطقی هستند که

پوستشان نازک است یا مثل لاله گوش غضروفیست و به هر

حال درد وحشتناکی دارد مگر اینکه قبل از این، عمل جراحی ای

روی طرف انجام شده باشد که کل گیرنده های حسی او را از

کار انداخته باشند.

آخر مگر می شود لب که اینقدر پوست نازک و لطیفی دارد،

کاملاً (احتمالاً تا داخل دهان) سوراخ شده باشد و در هر بار غذا

خوردن یا حتی حرف زدن دردی نداشته باشد؟

یا حتی حوالی پلک؟ اصلاً اینها چگونه دست و صورتشان را می

شویند؟ یعنی واقعاً درد ندارند؟ شما باور می کنید؟ من که باور

ندارم.

حالا این یک بخش ماجراست، بخش دیگر اعمال خشن تر و

وحشیانه تری ست که بر دیگر نقاط بدن از بازو و ساعد دست

گرفته تا ساق پا و ناحیه پایین پشت گردن که تقریباً می شود

حوالی اواسط ستون فقرات و نیز دو طرف کتف و ... (بقیه جاها

را به دلیل داشتن اندک پوششی مشاهده نکرده ایم،) عارض

می دارند

و آن نیست جز تاتو یا همان خالکوبی در زبان فارسی. اما وقتی

می گویم خالکوبی، فکر نکنید یک قسمت کوچک را خال می

کوبند هااااااااااا! آنچه که من تا بحال مشاهده کرده ام، نقاشی

ایست که با ظرافت و هنرمندی تمام (هنرمندی ای که از آن ور

بام افتاده است ) ترسیم شده است. خاطرم هست اولین ( یا

جزو اولین ها) تاتویی را که دیدم روی ساعد دست راننده

اتوبوس واحد بود. یک آقای جوانی بود که روی تمام ساعدش

خالکوبی کرده بود با رنگ های مختلف و طرحی مثل یک اژدها یا

یک ملقمه ای شبیه به آن بر روی دستش خودنمایی می کرد.

یکبار هم یکی از دانشجویان دختر خودم را دیدم که بلوزی که

تنش بود، قسمت پشت یقه اش اندکی بیشتر بدون حجاب بود

و دقیقاً آن قسمت از وسط ستون فقرات را که وصفش آمد تاتو

کرده بود

شما فکر کنید یک سوزن در پوست دستمان می رود چقدر می

سوزد و و خون می آید و اذیت می شویم، آن هم کجا پوست

سرانگشتمان که کمی زبر است. معادله را برای نواحی لطیف تر

بدن خودتان بنویسید دیگر...

همه اش با خودم می اندیشم که چه خوب است که حتی در

روایاتمان داریم که در قیامت از ذره ذره جسممان نیز که امانتی

ست نزدمان، سؤال خواهد شد که چگونه با آنها رفتار کرده ایم و

گویا آنها نیز لب به سخن خواهند گشود و نزد یگانه حقیقت

مطلق آفرینش از ما شکوه خواهند کرد که: نمی دانی این آدم با

ما چها که نکرد. حتی اگر چنین چیزی هم نباشد که بنده به

نبودش ایمان ندارم، همین که انگیزه ای، ترسی در درونمان

ایجاد کند که اندکی بیشتر با پوستمان مهربان باشیم، خودش

خوب است و کافی.

آنچه در بالاتر آمد جنبه مازوخیستی ماجرا بود. اما در این فقره

بنده به شخصه به قدری از مشاهده اتفاقی این حوادث ناگوار*

متأثر و پریشان احوال می گردم که می توانم به جنبه

سادیسمی (دیگرآزاری) آنها نیز بیاندیشم گرچه قربانی** این

اتفاقات شاید هرگز قصد آزردن به عمد کسی را نداشته است.

شاید این نوع جدیدی از سادیسم باشد که بنده کشفش

کرده بوده باشم: "سادیسم ناخودآگاهانه" و کسی را که این

صفت را بر دوش می کشد می شود نامید: "سادیست

ناخودآگاه" یا "سادیست بی اختیار***" یا "سادیست ناآگاه" یا

"یک چنین چیزی"

یادم باشد آمدم ایران، سری به جشنوازه خوارزمی بزنم و إلّا

تلف می شوم من

* اینها همیشه برایم به مثابه حوادث ناگوار خواهند ماند...

** و آنانی که چنین رفتارهای پرخطر و خشونت آمیزی با جسم خود دارند همیشه برایم قربانیان این حوادث ناگوار جلوه خواهند نمود...

*** "سادیست بی اختیار" مرا یاد شب ادراری انداخت که به دلیل اختلال در سیستم اعصاب سمپاتیک و پاراسمپاتیک فرد اتفاق می افتد. در این فقره شاید بشود به چنین بی اختیاری ای نیز اندیشید. باید بیشتر مطالعه کنم...

اینجا احترام به مشتری از واجبات امور است!

دانشجو — Fri, 27 Apr 2012 18:00:52 GMT

سلام

خیلی با خودم کلنجار رفتم که: بشین سر درس و مشقت! مگر

وقت اضافه داری که بخواهی خاطره تعریف کنی؟ دیدم نمی

شود که نمی شود!

آخر مگر می شود اتفاق امروز را که در برخورد با چنین انسان

های نازنینی تجربه کرده باشی ( گرچه اولین تجربه ات نیست )

و خاموش بمانی؟

امروز چند کار بانکی داشتم که باید حتماً انجام می شد. وقتی

سوار اتوبوس ریچموند (اتوبوس6) شدم که بروم به بانک، از

راننده خانم* اتوبوس پرسیدم که آیا به در اصلی دانشگاه می

رود یا نه. چون می خواستم یک ایستگاه پس از در اصلی

(University Gate) پیاده شوم، البته ناگفته نماند که در نادر

مواردی فاصله بین دو ایستگاه طولانی می شود، اما هر چه هم

طولانی شود هم به پای ایستگاه های کیلومتری مثلاٌ تهران

نمی رسد که از هر 1 کیلومتر یک ایستگاه اتوبوس گذاشته اند و

منظورشان از این کار چه بوده است من نمی دانم!؟

با گرفتن جواب مثبت راننده سوار شدم تا در ایستگاه بعد از

Gate پیاده شود، وقتی به ایستگاه Gate رسید، دید من پیاده

نشدم، بلند صدا زد: اون دختر خانمی که می خواست Gate

پیاده بشه، چرا پیاده نمیشه؟! این شکلک لبخند از من بود

هااااااا نه از راننده. رفتم جلو و تشکر کردم و گفتم: ایستگاه

بعدی پیاده میشم. ممنون!

خدا رحمت کند قدما را! سالی که نکوست از بهارش پیداست...

می توانید بقیه ماجرا را نخوانید و خودتان بقیه اش را در ذهنتان

تصور کنید. کسانی که می خواهند ادامه را بخوانند بروند بخش

ادامه مطلب لطفاً

چقدر خوب است زبانت به خیر باز شود؟ امروز صبح قبل از اینکه

از منزل خارج شوم با مرجان همین حرفها را می زدیم که بحثش

از حوصله مچ ضعیف بنده و چشمان شما خارج است. خلاصه

اش همین بود که حتی اگر شما هم نخواهید به این نیت که

خدا عوضتان بدهد کار نیک و خیری برای دیگران انجام دهید، باز

خدا کار خودش را که می کند که! یک جایی از دستت می گیرد

که می مانی چه شد!؟ و اگر قیافه ات بیشتر از این شکلک

تعجب نشود، مطمئنّاً کمتر نخواهد شد.

ای کاش همه عوامل دست به دست هم می دادند تا اندکی در

این کلبه با شما بیشتر به گفت و گو می نشستم! نیازمند زمان

و همکاری دست و نبود خستگی هستم که حکایتشان به مثابه

ساختمان سازی است: یک روز آجر هست، بنا نیست، روز دیگر

بنا هست، آجر نرسیده، روز سوم هر دو هست، مهندس باید

می آمد که نیامد. نخندید هاااااا! ما تجربه اش را داشتیم که می

گویم. حال من هم وقتی خسته نیستم و وقت دارم، مچم درد

می کند، روزی که حال دستم خوب است، وقتم هم پر است و

الخ.

سرتان را درد نیاورم، رفتم بانک و کارها به سرعت برق و باد

انجام شد و خداحافظی کردم که بیایم، فهمیدم حواس پرتی و

خستگی دست به دست هم داده که فراموش کنم من 50 دلار

امریکا را خرد می خواستم نه یک اسکناس 50 دلاری.

دوباره در صف طویل بانک که هنگام ورود من خبری از آن نبود

ایستادم و نوبتم رسید این بار با یکی دیگر از کارمندان بانک.

ماجرا را توضیح دادم و او اسکناس 50 دلاری را گرفت و گفت

لطفاً بنشینید تا من این را خرد کنم.

رفتم نشستم و دلار امریکای بنده رفت به قسمت دیگری که

خرد شود. یک آن، چشمم افتاد، دیدم کارمند بانک از پشت باجه

آمد بیرون سمت مشتری ها و به طرف من آمد و پول خرد شده

را به همراه یک پاکت مخصوص تحویلم داد و روز زیبایی را برایم

آرزو کرد و رفت

خب، نهایتاً اینقدر می توانستم تصور کنم که مرا صدا بزند یا

اشاره کند که بیا و پولت را بگیر. اما اینکه در کمال احترام و ادب

از بخش کارمندان بیاید بیرون تا پول را به من تحویل دهد از نوادر

روزگار بود البته در ذهن بنده نه در کانادا!

در این چیزی که در ادامه می خواهم بگویم ذره ای اغراق نمی کنم:

از وقتی که آمدم کانادا، احساس می کنم من هم به عنوان یک

انسان شخصیت دارم، کرامت دارم و دیگر برای کسی فرقی

نمی کند که روسری سرم هست و حجاب دارم و مسلمان

هستم. اینکه مسلمان ها را تروریست جلوه می دهند و در

رسانه ها ضد تبلیغ می شود علیه شان، در زندگی روزمره این

مردم جایی ندارد یا دست کم می توان گفت در بیرون کسی با

تو دشمنی نمی کند و احترامت برقرار است و خدشه ای به آن

وارد نمی شود.

بنده قبلاً یک جایی بودم که یادم هست هرچه حجابت اوضاعش

خرابتر بود بیشتر به تو احترام می گذاشتند هر چه آرایشت

غلیظ تر بود و تا بناگوشت پیدا بود، ارج و قربت هم بیشتر بود و

درواقع، روشنفکر تر بودی و مثل محجبه ها عقب مانده و بی

فرهنگ و از پشت کوه آمده نبودی اینها درد است هااااااااااااا!

درد!

قبل از آمدنم می ترسیدم که بدرفتاری ببینم از این جماعت،

حتی از همان دوستم مژگان که آن موقع ها دوستم نبود

پرسیدم که دانشگاه به حجاب که گیر نمی دهد که! چون اگر از

هاروارد هم پذیرش گرفته بودم و منع حجاب داشتند، می

بوسیدم و می گذاشتمش کنار. خب هرکسی یک سری

باورهایی دارد که برایش مهم هستند دیگر. نمی شود گفت

چون من اینگونه نیستم پس تو را هم آدم حسابت نمی کن و

البته نباید هم گفت. این «نمی شود» و «نباید» را بنده فقط و

تنها فقط اینجا تجربه کردم.

نمی دانم از این تجربه خوشحال باشم یا از گذشته ام غمگین

راستی این را هم نگفتم که وقتی اینجا می روم بانک، یک

احساس آرامش خاصی دارم و مثل ایران استرس ندارم. در راه

برگشت خیلی به این موضوع فکر کردم که چرا اینگونه است؟

البته بحث مربوط به حوزه جامعه شناسی و مطالعات اجتماعی

می شود، اما آنچه را که در مسیر خانه از ذهن گذراندم این بود

که:

در بانک های ایران، آن صدای دستگاه پول شمار خیلی می رفت

روی اعصاب بنده و استرس وارد می کرد. تازه به

آن هم که نمی توانستی اعتماد کنی مجبور بودی پس از دریافت

پولت بنشینی و یک ربع اسکناس های هزار تومانی را بشماری

که مثلاً برسی به 100 هزار تا.بدتر آنکه وسطش هم

حواست پرت می شد و در شماره 65 مجبور بودی برگردی از

اول بشماری

آخر وقتی هم چک می خواستی یا بانک نداشت یا اگر داشت

برای شخص شما نداشت و چک مخصوص مخاطبین خاص بانک

بود! اگر اسم این تبعیض نژادی نبود پس چه بود؟

خب، اینجا وقتی قرار شد از بانک پول بگیرید، شما جلوی باجه

می ایستید و کارمند می رود یک بخش دیگر پولتان را به هر

شکلی که خودتان خواسته اید ( 100 دلاری، 50 دلاری، 20

دلاری، 10 دلاری، و ...) ونه به شکلی که دلش می خواهد یا

هر چیز دیگر! برایتان آماده می کند و می آورد و جلوی چشم

شما دانه به دانه می شمارد (البته نه آن شمارش سریع

پول با دست که یک هنر هم محسوب می شود برای بعضی ها

) و البته با طمأنینه و در کمال آرامش و بدون هیچگونه

استرسی. طوری که دیگر نیازی نیست پولتان را دوباره بشمارید

و بعد، تحویلتان می دهد. و این یکی از دلایل آرامش داشتن من

بود. خیلی هایش را دیگر نگفتم

و آن وقت است که تو می مانی و هزارن سؤال بی جواب

که هر آنچه را در سیره نبوی و علوی و سنت دینی و فقهی و

شرعی ما گفته اند و شنیده ایم و خوانده ایم، چگونه اینها مو به

مو اجرا می کنند، حال آنکه شاید هرگز نه آنها را به عنوان احکام

دینی و اخلاقی برایشان گفته اند و نه خبری از اسلام و روایات

ما داشته اند؟!

یاحق!

* اینجا راننده خانم در اتوبوس های واحد خیلی زیاد هستند و دست فرمانشان نیز حرف ندارد

آی آدم ها!

دانشجو — Wed, 25 Apr 2012 18:55:38 GMT

سینه ای کز معرفت گنجینه اسرار بود،

کی سزاوار فشار آن در و دیوار بود؟

امروز حتی خواهر کوچک من نیز میداند که:

فاطمیه نام زمان است و مهدیه نام مکان

امّا، می آید روزی که:

فاطمیه نام مکان است و مهدیه نام زمان...

شهادت دردانه حضرت رسول (صَلَّی اللّهُ عَلَیهِ وَ آلِه) را

بر تمامی دوستداران اهل کساء

تسلیت عرض میکنم.

من و آبگوشت

دانشجو — Wed, 25 Apr 2012 04:42:15 GMT

بر آن مردم دیده روشنایی سلام

پس از هفت ماه اقامت در کانادا، دل به دریا زدم که یک آبگوشت

از آن آبگوشت های مادرانه بار بگذارم. البته می دانستم این آن

نمی شود، اما شما که از اعتماد به نفس بالای بنده خبر دارید

که! پس بقیه ماجرا را هم خودتان جمله سازی کنید لطفاً

جای خوانندگان محترم خالی:

این آبگوشت حواشی اش هم برای اولین بار پیش آمد کرد،

درست مانند خودش:

پس از هفت ماه بالاخره بنده یک قوطی رُب خریده بودم که

ظاهراً واقعاً رُب بود. آخر می دانید: اینها رُب به آن معنای واقعی

کلمه که در ایران یافت می شود ندارند انگار!؟ یعنی ما که

تابحال ندیدیم. اوضاع به قدری وخیم شده بود از بی رُبی و بد

رُبی اینجا، که دوستم مرجان وقتی winter break رفت ایران یک

قوطی رُب با خودش آورد. تازه او هم راضی نبود، می گفت:

«یک و یک پیدا نکردم، بابام تبرک خرید». من هم می گفتم:

«مرجان! تبرک هم محصولاتش بد نیست هاااا! به هر حال،

همان را هم اینجا پیدا نمی کنیم ». بله داشتم عرض می کرم

خدمت شریفتان که اینجا رُب حکایتی دارد برای خودش:

باید خیلی موقع خرید حواستان جمع باشد.

آخر چه کنم؟ وقت درست و حسابی گیرم نمی آید که وقتی

می روم خرید، از تک تک قوطی ها عکس بگیرم و برایتان بگذارم

تا کمی به موضوع آگاهی پیدا کنید که!

به هر حال، در همین حد عرض کنم که:

تا بحال، ما از شِبه رُب استفاده می کردیم و بهتر از آن هم

گیرمان نیامده بود البته با قیمت مناسب. آن شِبه رُب هم

اسمش بود crushed tomato، یعنی رُب خرد شده، له شده،

چلانده شده و الخ

خیلی شل و ول بود، و همین طوری داشت از فرط شل و ولی

از حال می رفت

باز به مدد اعتماد به نفس بالا، ماکارونی های خیلی خوشمزه

هم درست می کردیم با همان شِبه رُب. باور بفرمایید اغراق

نیست، به هر حال کاچی به از هیچ چی بود دیگر.

بله، بالاخره یک عدد رُب را محض امتحان خریدم که ببینم چه

می شود. آبگوشت هم آغاز خوبی بود برای به بوته آزمایش

کشیدن رُب مذکور

همه چیز مهیا بود که یک آبگوشت جانانه نوش جان کنم در این

غربت، که یک آن یادم افتاد که:

ای دل غافل! نخود ندارم که

نه نخود داشتم نه وقت. تو خود بخوان بقیه اش را...

مرجان هم نخود نداشت اما پیشنهاد داد لوبیا قرمز بریزم که من

زیر بار نرفتم. گفتم: « اگر قرار است لوبیا بریزم خب کمی هم

سبزی می ریزم می شود قورمه سبزی دیگر! چه کاریه؟ ».

خلاصه سر مبارکتان را درد نیاورم، سعی کردم به روی خودم

نیاورم و سیب زمینی اش را هم ریختم داخلش و یک طعم

آبگوشت مانندی به غذا دادم البته بدون حضور نخود.

اصلاً می دانید چیست؟ آبگوشت به نخودش است و لاغیر.

گوشت نداشته باشد، اما نخود داشته باشد . نخندید خب.

حتی به ذهنم خطور کرد که بعضی ها لپه استفاده می کنند به

جای نخود. باز دوباره با خودم گفتم: « اگر قرار است لپه بریزم

خب قیمه درست می کنم خب » . خلاصه اینکه سرسختانه

با تمام احتمالات ممکن مقابله کردم تا نخود را به مشتی لوبیا یا

لپه نفروشم. حال من که اینقدر هوای نخود را داشتم، ببینیم آن

دنیا این نخود چقدر هوای مرا خواهد داشت

در پناه حق استوار و برقرار باشید همگی

اطلاعیه در باب تحصیل در خارج از کشور و تهیه ارز دانشجویی:

دانشجو — Tue, 24 Apr 2012 02:53:50 GMT

سلام

برای اطلاعات بیشتر و شاید کاملتر در باب ادامه تحصیل در خارج

از کشور و نحوه اخذ پذیرش و مسائل مربوط به این آدرس

مراجعه برمایید لطفاً:

http://www.applyabroad.org/wiki/index.php/%D9%85%D8%B9%D8%B1%D9%81%DB%8C

کسانی که می خواهند پس از اخذ پذیرش بتوانند ارز

دانشجویی یعنی دلار به قیمت نزدیک به قیمت دولتی از بانک

های ایرانی تهیه بفرمایند، این لینک را دقیق مطالعه بفرمایند:

http://www.applyabroad.org/forum/announcement.php?f=27

عرض دیگری نیست. خدانگهدارتان

بابا شما دیگر چرا؟!

دانشجو — Mon, 23 Apr 2012 22:02:45 GMT

سلام به همگی

بابا شما دیگر چرا آخر؟! من می گویم درس دارم، حواس

پرت تشریف دارم، ماشاءالله شما از من هم حواس پرت تر

هستید که! بابا مگر ما الآن تو ماه فوریه هستیم آخه؟ الآن

آوریل است، دو ماه بعد از فوریه!

پست " سرشلوغ" را بخوانید...

خواندید؟

از کی ماه فوریه مصادف شده با فروردین، من نمی دانم!؟

حالا اگر خودم نمی دیدم اشتباهی نوشتم، کسی چیزی نمی

گفت دیگــــــــه؟! عجباااااا!

خب اینطوری معامله مان نمی شود هااااااااااا! اینکه من اشتباه

بنویسم و شما هم یادآوری نکنید! خب آنوقت اینجا دیگر سنگ

روی سنگ بند نمی شود که! قرارمان فراموشتان نشود

خوانندگان عزیز! :

اگر اشتباه املایی یا از این قبیل مشاهده فرمودید، بفرمایید تا با

جان و دل نیوش کنیم

کلمه کلیدی این پست نمی دانم چه بشود خوب می شود!؟

زیاد هم نمی توام به مغزم فشار بیاورم و روی آن تمرکز کنم،

چون هنوز به انرژی مغزیم برای تحویل انشاء ها به اساتید نیاز

دارم. شما اگر چیزی به ذهنتان خطور کرد، بفرمایید درج کنم.

با سپاس

یاعلی!