Poppy

سلام
امروز می خواهم درباره یکی از مراسم کانادایی ها که
بسیار نمادین است صحبت کنم.
 
Poppy


poppy همان گل شقایق است (اگر اشتباه نکنم) که در
کانادا، آمریکا، انگلستان، استرالیا و نیوزلند از اول تا
یازدهم نوامبر به عنوان یادبود کسانی که در جنگ (جنگ
جهانی اول) کشته شده اند استفاده می شود. بیشتر مردم، به
یاد کشته شدگان جنگ یکی از این گل های پلاستیکی را که
یک سنجاق به آن وصل است روی لباس هایشان نصب می
کنند تا یاد و نام شهیدانشان را زنده نگه دارند. در فرانسه هم
گویا چنین نمادی وجود دارد اما گلش فرق می کند و بنفش
است.

به قدری من این اتحاد مردم و احترام به شهیدان را دوست
دارم که حد ندارد. حالا اینها نمی گویند «شهید»، می گویند
«کشته شدگان در جنگ». اما خب، معادل ایرانی اش همان
شهید می شود.
دیشب به دوستم می گفتم: ما کم کشته و شهید در جنگ دادیم؟
آیا ما هم به این اندازه به شهیدانمان ارزش و احترام قائل هستیم؟؟؟ بله می دانم جوابتان چیست...
اما آن بحثش جداست. به نظرم باید فرای آن قضیه به این
فقره نگاه کرد. آیا شهیدان ما کسانی بودند که می خواستند
بروند کشته شوند تا امتیازاتی به بازماندگانشان اعطا
شود؟؟؟ من منظورم توجه به همین قسمت ماجراست. ما یک
هفته به نام هفته دفاع مقدس داریم. چرا این فرهنگ در ایران
اجرا نشده و جا نیفتاده است که در این یک هفته مرد و زن،
پیر و جوان، همه و همه و درواقع، همه آنانی که روحی
سرشار از صلح و نوعدوستی دارند از چنین نمادهایی
استفاده کنند؟ می دانید چقدر برای خارجی ها قابل توجه و
حائز اهمیت می شود؟ من به عنوان یک خارجی روز اولی
که در اتوبوس عده ای از دانشجویان و حتی راننده اتوبوس
را دیدم که گلی به لباسشان وصل کرده اند کنجکاو شدم که
این یعنی چه؟ بعد وقتی رفتم خرید، بانک و خیلی جاهای
دیگر...، دیدم همه جا از این گل های پلاستیکی گذاشته اند
که مردم به رایگان بردارند و استفاده کنند و همین باعث شد
تحقیق کنم درباره داستان این گل و این نماد. این یعنی نوعی
فرهنگ سازی که تمامی اقشار و اصناف یک جامعه در آن
شرکت می کنند. از فروشگاه علاءالدین که گردانندگانش
عرب ها هستند گرفته تا خود  فروشگاه های کانادایی و
آمریکایی، همه و همه از این گل ها به مردم هدیه می کردند.
افسوس که ارزش شهید و نام شهید در ایران ابزاری شد و
اعتبار و حرمتشان آنچنان که باید شناخته نشد...!
/ 2 نظر / 5 بازدید
محمد

باسلام وتشکر.مطلب با اهمیتی رو گوشزد کردید.فقط یک نکته رو باید گفت که هرچقدر ازنام شهید استفاده ابزاری شود،بازهم حرمت واعتبار کسی که جانش را به این کشور هدیه کرده است ازبین نخواهد رفت. یاعلی.

بهار

سلام . ممنون از مطالبتان . کسی که برای شهادت می ره شخصا نیازی به این کارا نداره این ما هستیم که باید به این باور برسیم که ما نیازمند اون دانش هستیم که به اونها برسیم .متاسفانه امروزه در این مقوله صداهای جدیدی شنیده می شه : هرکسی با توجه به فرهنگش ارزشهایی داره که شاید از دیدگاه دیگران بی معنی باشه . فدا کردن جان شهید برای وطن وخاکش حداقل چیزیه که باید عنوان بشه و ما تا زمانی که درگیر حداقل ها باشیم و به اونها قانع ، به قله و اوج نخواهیم رسید . هدف شهید از همه چیز مهمتره . بکوشیم در این هیاهو ها باور شهیدانمان از بین نرود . یا علی .