ادامه ماجرای امتحان جامع اولم و حواشی پرماجرایش

بی شک تجربه های قبلی بنده در ایران و مواردی که یا به عینه شاهدش بودم یا برای دوستانمان پیش آمد کرده بوده باعث این نگرانی ها گشته بود. همیشه برای کوچکترین کارها کلی باید کاغذبازی اداری می کردی، از این اتاق به آن اتاق... از این ساختمان به آن ساختمان... شده حتی از این سر شهر به آن سر شهر... اوهکلافه برخی از دوستانم و حتی استاد راهنمای عزیزم به عینه شاهد بودند که دانشگاه محل تحصیلم در دوره ارشد چه ها که بر سر من نیاورد برای یک کار کوچک اداری!!! آخرش هم انجامش ندادند و استاد مشاور بنده که رئیس دانشکده مان بودند شخصاً انجام آن کار اداری را تقبل کردند و راه را برای ادامه تحصیل بنده در وسترن انتاریو هموار نمودند.  همین طور بود همکاری از جان و دل استاد راهنمای نازنینم...  قضیه شان مفصل تر از حوصله این سطور است و نمی خواهم مرتب به تاریخ برگردم لبخند. و این در حالیست که خیلی از کارمندان و اساتید کلی بی مهری و کم لطفی در حق دانشجوهایشان روا می دارند و بنده از نزدیک شاهد این قضایای پیش آمد کرده برای عده ای از دوستانمان در ایران بوده ام. ناراحت

بله، هنوز در خیلی از موارد در جو خوب یا بد تحصیل در ایران به سر می برم و وقتی که آن جو "بد" بوده است فشارهای روحی و نگرانی های بی موردی را برایم به همراه داشته است، تو گویی آن برهه از زندگی از کف به در رفته باشد! اوهناراحت

لطفاً خودتان را جای استادم بگذارید... اولین جمله ای که در دفترتان در مواجهه با آن دانشجو که بنده باشم خواهید گفت چه خواهد بود؟

این را نیز در نظر داشته باشید که: ایشان از مشکل مچ درد شدید بنده تا آن موقع بی اطلاع بوده اند و من تنها چند سطری در ایمیل برایشان توضیح داده بودم که به علت درد مذکور، سال گذشته یکی از واحدهایم را حذف پزشکی کرده ام، گواهی پزشکی هم دارم و اکنون که نزدیک امتحانم است درد دستم عود کرده و ... .

خب، در برخی موارد بعضی ها می گویند: «چی شـــــده؟ چه اتفاقی برات افتاده»؟ من هم طبق معمول با توجه به پیش زمینه های ذهنی ای که داشتم انتظار یک چیزی در همین سطح را داشتم. البته نمی گویم چنین سؤالاتی درست نیست هاااا! ابداً! منظورم اینست که خب، شاید اولین جملاتی که انتظار داشتم همین ها بودند.

اما وقتی با استادم سلام و علیک کردم و نشستم روی صندلی. اولین چیزی که به من با همان لحن آرام همیشگی شان به من گفتند (دست بنده باند پیچی شده بوده و یک مچ بند آتل دار نیز روی باند به دستم بود) این بود:

خب، چه کمکی از دست من برمیاد که برات انجام بدهم؟

منو می گید: یک آن تمام آن نگرانی ها و استرس ها از خاطرم محو شد و درونم لبریز از آرامش شد با این یک جمله... لبخند ای خدا اجدادت را بیامرزد استاد! ای کاش زودتر خدمت می رسیدم لبخند

فهمیدم که اوضاع روبراه است و درواقع نگرانی هایم بی مورد بوده است چون قصد ایشان از اینکه گفتند همدیگر را حتماً ببینیم هیچ نبوده است جز کمک به من! لبخند

می خواهم بگویم: جمله داریم تا جمله هااااااااا! می بینید؟ متفکر

من خودم به شخصه در چنان شرایطی از روی نگرانی از اینکه دانشجویم اینچنین شده است ممکن بود که همان جمله پیش فرض خودم را با یک لحن نگران آلود ادا می کردم (چی شـــــده؟ چه اتفاقی برات افتاده؟). با آنکه آن جمله هم نوعی محبت در درونش نهفته است که حاکی از نگرانی گوینده اش نسبت به بیماری دانشجو دارد اما باز در همان درونش از لحاظ روان شناختی ممکن است یک بازخورد منفی در دانشجو ایجاد کند و حتی استرسش را بیشتر.

اما جمله استادم یک بار روانی مثبتی در من ایجاد کرد که سال نکو را از بهارش خواندم... لبخند

به این می اندیشم که چقدر مهم است که چنین چیزهای کوچک و بدیهی و حتی خیلی وقتها پیش پا افتاده ترین را نیز رعایت کنیم در زندگیمان... خیال باطل حتما شنیده اید که مثلاً بهتر است بجای "خسته نباشید" بگویید "خدا قوت" یا بجای "مشکلی پیش آمده" بگویید "مسأله ای پیش آمده" و الخ... راز این جملات مثبت همین است که بنده شخصاً بار ها و بار ها و همین بار آخر به طور ملموس تجربه اش کردم. لبخند

گفتم: «استاد، می دانید من دستم را برای ادامه زندگیم نیز لازم دارم» لبخندنیشخند استادم هم با لبخندی مرا همراهی کرده و گفتند: «قطعاً همین طور است. لبخند از نظر من هیچ مشکلی ندارد و حتی می توانیم امتحان را  برایت 4 ساعته کنیم تا وسطش 20 دقیقه إلی نیم ساعت استراحت کنی که به دستت فشار نیاید. اما برای اینکه مراحل اداریش را طی کند من این موضوع را در کمیته تحصیلات تکمیلی مطرح می کنم و نظر دیگران را هم جویا می شوم. البته آنها نیز مشکلی نخواهند داشت. اما به احترامشان بهتر است مطرح شود». لبخند

 

ناگفته نماند که اگر در ایران چنین همکاری ای با یک دانشجویی صورت بگیرد خود دانشجوهای دیگر نیز شاکی می شوند در بیشتر موارد و حتی کلی ناروا و به قول این انگلیسی زبان ها nonsens هم پشت سر استاد و دانشجو زده می شود که: چه سر و سرّی باهم دارند که اینطوری باهاش کنار اومدند و از این حرفهای اینگونه ای زیاد می شود و روحشان را با این افکار بدبینانه که آلوده می کنند هیچ، دین و ایمانشان را نیز به باد می دهند با چنین سوء ظن ها و قضاوت های ناروا و نابجایشان! ناراحت نگویید نه، که قبول نمی کنم. متأسفانه دیدم که میگم! ناراحت

و کوتاه سخن اینکه:

همه دپارتمان از Chrisanthi نازنین و دوست داشتنی مان که موهبتی است که خدا بر دپارتمان فرانسه وسترن عنایت کرده است و آرزو می کنم خداوند به زندگی و انرژی و جسم و روحش برکت دهد، گرفته تا اساتید کمیته تحصیلات تکمیلی و شخص مدیر تحصیلات تکمیلی به قدر کافی و وافی تلاش نمودند که دانشجو بدون استرس و نگرانی سر جلسه امتحان حاضر شود. لبخند زمانی هم که به استادم گفتم: «این تسامح و همکاری دپارتمان در چنین مواردی واقعاً تحسین برانگیز است، من تمام این مدت را استرس داشتم و حتی خواب شبانه ام نیز بخاطر این نگرانی هایم به هم ریخته است» پاسخشان این بود که: «این امتحان هم مثل بقیه امتحان ها. هدف این است که دانشجو با فراغ بال و بی هیچ دغدغه ای این مرحله را طی کند و به همین دلیل می بایست موجبات راحتی اش را فراهم کرد».

و اینچنین شد که بنده امتحان را در دو روز به مدت 4 ساعت پای یک کامپیوتر به پایان رساندم تا چه قبول افتد و چه در نظر آید... خیال باطل

از خداوندِ خدا می خواهم بحق خودش خوبان عالم را هر کجای دنیا که هستند پایدار و برقرار بدارد. در این فقره صحبت از دین و ایمان و نژاد و رنگ پوست و مرد و زن و بزرگ و کوچک و پیر و جوان و این و آن نیست و نخواهد بود.

اینجاست که : عبادت بجز خدمت خلق نیست. و اینجاست که می بینم اینجا مسلمان واقعی آنچنان که در تعالیم و دستورات دینی ما آمده فراوان است تا آنجا که "فقط دستورات و تعالیم فراوانند"! متفکر

یاحق! بای بای

/ 6 نظر / 17 بازدید
رادمان

سلام شما هم بنابر: «من لم یشکر المخلوق لم یشکر الخالق» به خوبی حق مطلب را درباره ی استادتان ادا کردید.

مرجان

دوباره سلام دوست جون. این چیزا که تعریف می کنی جزو عجایب محسوب میشه در ایران [نیشخند] امیدوارم موفق و سلامت باشی[ماچ]

فرزانه

چه استاد فهمیده ای؟ [چشمک] هرچی ما میکشیم از همین زبونمونه

فرزانه

منظورم شیوه گفتنمونه.... راستی این قشنگترین جمله ای بوذ که تو این چند سال شنیدم: (هدف این است که دانشجو با فراغ بال و بی هیچ دغدغه ای این مرحله را طی کند و به همین دلیل می بایست موجبات راحتی اش را فراهم کرد».)[نیشخند][نیشخند] راستی به دوستتون که داره از خیابون رد میشه توجه کردی؟همه زمین رو برف پوشونده...معلوم نیست از کجا داره میره....خط عابر پیاده هم معلوم نیست[سوال] خدا رحم کرده بهش

مرجان

این که گفتی چرا من باید اینچنین مضطرب می بودم منو یاد این جُک انداخت (البته مخصوصِ ایرانی هاست) که میگه: اگه یه روز از خواب پا شدی دیدی هیچ مشکلی نداری و همه چی خوبه و امن و امانه، بدون تو خواب مُردی!!!! البته دور از جونِ دوستان ولی این نشون میده ما چفدر همیشه دچار استرس هستیم و همیشه هر چیزی رو بخواهیم بدست بیاریم چقدر باید مکافات بکشیم متاسفانه...

سبا

خیلیییییی خوب